Listopadowy zabytek, Muzeum Początków Państwa Polskiego

Prezentowany zabytek to całkowicie obtaczane na kole garncarskim naczynie w typie garnka, o baniastym brzuścu, z największą wydętością umieszczaną w pobliżu 3/4 wysokości naczynia. Najbardziej charakterystyczną jego cechą jest jednak cylindryczna, niemal pionowa szyjka. Brzusiec zdobią płytkie, wykonane szablonem bruzdy oraz pojedynczy rząd nacięć w strefie wydętości brzuśca.

Ten charakterystyczny typ naczyń ma stosunkowo późną metrykę. Wprawdzie pojawia się w warstwach archeologicznych od około połowy XI w. ale upowszechnia się tak naprawdę w XII w. i spotykamy go również w następnym stuleciu. Osada, w której znaleziono to naczynie, funkcjonowała do około połowy XII w., co zamyka przedział datowania tego konkretnego zabytku.

Zabytek znaleziono w trakcie wyprzedzających szerokopłaszczyznowebadań archeologicznych w miejscu planowanej budowy kompleksu Collegium Europaeum Gnesnense, filii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, prowadzonych przez T. Sawickiego w latach 2001-2002. Przebadano wtedy powierzchnię kilkudziesięciu arów i odkryto łącznie 53 obiekty archeologiczne, w przeważającej mierze pochodzących z okresu wczesnego średniowiecza. Chronologię ich określono generalnie na okres od 2 połowy X w. do połowy XII w. Był to fragment osady, rozlokowanej na krawędzi pradoliny jeziornej a ściślej mówiąc jej część gospodarcza. Uchwycono m.in. jamy-piwniczki, przeznaczone do przechowywania płodów rolnych oraz zabytki związane z ich zbiorem i przetwórstwem (sierp, żarna rotacyjne). Osada stanowiła wówczas element zaplecza osadniczego grodu gnieźnieńskiego, przekształcającego się stopniowo w ośrodek przedlokacyjny; proces zakończony lokacją na prawie magdeburskim około 1239 roku.

0
Feed

Zostaw komentarz