Zabytek miesiąca Muzeum Początków Państwa Polskiego

Grocik żelazny strzały z zadziorami, Gniezno

stan. 37, osada na Wzgórzu Panieńskim, wczesne średniowiecze (X-XII w.)

 

 

Prezentowany zabytek to dobrze zachowanyżelazny grocik strzały, zaopatrzony w dwa zadziory i tulejkę. Tulejka służyła do zamocowania grocika do drzewca strzały, zwanego brzechwą lub promieniem. Zadziory służyły natomiast do tego, aby grot trwale osadzić w ciele przeciwnika lub zwierzyny i żeby trudniej było go wyciągnąć z rany. Ten typ grotów strzał był stosowany prawie w niezmienionej formie przez kilka stuleci wczesnego średniowiecza.

Promienie strzał wykonywano z kawałka lekkiego drewna, takiego jak sosna, świerk, brzoza czy jesion. Przeciętnie długość strzał wynosiła około 70 centymetrów. W tylnej części promienia znajdowało się pierzysko, zwane też opierzeniem, czyli lotki wykonywane najczęściej z piór gęsich. Tylna część promienia wzmacniana była dodatkowo tzw. osadą zaopatrzoną w rowek na cięciwę.

Najpowszechniej występującym typem łuku w tamtym okresie był łuk prosty, składający się z łęczyskai cięciwy. Łęczysko wykonywano z pręta z odpowiednio twardego i sprężystego drewna, np. z cisu, jesionu, wiązu lub klonu, osiągającego długość do 120 cm. Cięciwę natomiast sporządzano z włókien zwierzęcych bądź włókien roślinnych, np. z nici lnianych lub konopnych. Łuki należą to tzw. broni miotającej używającej strzał jako pocisków.

Zabytek jest ciekawym reliktem ówczesnego uzbrojenia a jednocześnie cenną pamiątką burzliwych dziejów Gniezna.

 

0
Feed

Einen Kommentar hinterlassen